De overdreven luxe van het hotel waar we op de officiële startdag in ontwaken verzacht enigszins de slaperigheid die het gevolg is van de combinatie van de drukte van de voorafgaande proloogdag en de weinige uurtjes die daadwerkelijk voor het slapen overbleven. Vol goede moed slepen de roadies zich na een snelle bak koffie in de foyer naar de bussen om vervolgens naar De Parade in Den Bosch getransporteerd te worden; De locatie van de officiële start van The Road to Copenhagen.

Wachten, wachten, wachten, wachten, starten

Na in een ijskoude tent op De Parade kleumend te hebben ontbeten – de vooraf klaargezette kopjes waren zo koud dat de koffie vrijwel direct na het inschenken al ver beneden drinktemperatuur was – was het tijd voor de massaal uitgelopen pers om de roadies te belagen voor radio- en televisie-interviews en het schieten van allerhande plaatjes.

Foto: The Road to Copenhagen

Inmiddels hebben de roadies langzaam hun thermo- en regenkleding aangetrokken en allemaal een scooter opgezocht – en heb ik de ALFEN-scooter eindelijk gevonden – en staan we te popelen om te vertrekken, maar niet voordat na een toespraak van burgemeester van ’s Hertogenbosch Ton Rombouts de tocht en alle rijders zijn gezegend door bisschop Hurkmans.

Foto: The Road to Copenhagen

Als alle formaliteiten zijn voltooid is het eindelijk tijd om te vertrekken! Wat de organisatie precies heeft beoogd bij het uitzoeken van de begeleidende muziek (de soundtrack van ‘Mission Impossible’) is mij niet helemaal duidelijk, maar het gevoel dat deze trip inderdaad moeilijker gaat worden dan vooraf gedacht bekruipt me al snel wanneer tien seconden na het startschot de eerste valpartij een feit is. Gelukkig krabbelt de roadie in kwestie snel weer overeind en zijn we dan toch echt onderweg! Heerlijk stil, als je de honderd non-stop toeterende scootertoeters wegdenkt.

Foto: The Road to Copenhagen

De eerste keer op de ALFEN-scooter voelt goed. Beter dan de scooter tijdens de proloog. Het is, net als de negen andere gesponsorde Epyon-scooters – maar in tegenstelling tot de rest van de scooters in de trip – een scooter met een Lithium-Ion-accu. Daarmee is de scooter een stuk lichter, maar kan deze ook tijdens de lunch binnen 30 minuten weer helemaal volgeladen worden met het mobiele Epyon-laadstation.

Vol goede moed op weg

Als we de binnenstad van Den Bosch uitzoeven en met veel bekijks de ring op draaien, heb ik het gevoel dat de trip nu echt begonnen is. Op weg naar onze eerste bestemming, waar we meer zullen horen over wat ons te wachten staat de komende week, maar ook wat er van ons verwacht wordt.

Net als ik tegen mijn mederijders wil gaan uitweiden over hoe soepel het gaat, merk ik dat mijn scooter ineens niet meer zo snel optrekt. Ik hou de groep nog maar net bij. Raar, want de scooter zou juist sneller dan de rest moeten zijn. Als er iemand langskomt die roept: “Je band is lek!” valt het kwartje. Van alle dingen die mis kunnen gaan met een elektrische scooter moet mij weer het meest banale der ongemakken treffen.

Een bezemwagen is er vandaag nog niet, dus word ik opgevangen door de beveiliging die meerijdt. Na veel heen en weer gebel komt het er uiteindelijk op neer dat ik mijn ochtend voor een groot deel spendeer in de kou wachtend op een busje van Mister Green, en vervolgens meerijdend in datzelfde busje om de onderweg uitgevallen scooters op te halen. Best gezellig, maar niet helemaal volgens plan.

Eenmaal weer aangesloten bij de groep voor de lunch in Berghem merk ik dat het niet een hele grote ramp was dat ik het eerste stuk niet ben meegereden. Het klappertanden van de rillende roadies overstemt de meeste gesprekken. ‘Het was KOUD’, hoor ik van iedereen.

Het Manifest

Na de lunch horen we dan eindelijk wat er van ons verwacht wordt: We gaan een manifest opstellen dat in Kopenhagen gepresenteerd gaat worden aan de ministers van Nederland, Duitsland en Denemarken, met daarin onze aanbevelingen over duurzaamheid. Dit manifest gaan we tijdens de trip opstellen aan de hand van lezing, workshops en groepsdiscussies. Het manifest richt zicht op mobiliteit, en het thema van de eerste shift is ‘Consumers’. Wij zullen ons dus vooral bezig houden met het bedenken van manieren om de consument over te halen te kiezen voor duurzame mobiliteit.

De groep wordt in drieën gesplitst om de brainstormsessie overzichtelijk te houden, en onze groep komt al snel tot de conclusie dat we moeten focussen op drie gebieden: Education, Price en Trigger, respectievelijk het overtuigen van de consument op rationeel,  persoonlijk en emotioneel gebied.

De eerste lezingen

Officieel stond er in het programma een scootertocht naar de volgende locatie gepland, maar vanwege de kou en de grote uitloop van het programma worden we per bus vervoerd naar Molenhoek, waar we de eerste lezingen zullen krijgen.

Het programma begint met een dubbellezing van spindoctor Kay van de Linde en zijn collega-campaigner Erik van Bruggen. Merkbaar gehaast vanwege de noodgedwongen ingekorte presentatie brengen ze toch een aantal erg interessante punten over met betrekking tot het opstellen van een geschikte campagneboodschap. Kies een geschikte doelgroep en stem je boodschap daar op af. Bedenk je goed wat de aard van je campagne is: Voer je campagne voor het behouden van de huidige situatie, of juist voor verandering? Focus je niet op de mensen die al overtuigd zijn (preaching to the choir) of de mensen die toch niet te overtuigen zijn, maar richt je op de ‘leaners’ en ‘don’t knowers’ daar tussenin. Zorg vervolgens voor een pakkende boodschap in één of twee zinnen waarin je niet alleen de belangrijkste voordelen van je eigen verhaal laat zien, maar ook meteen de belangrijkste speerpunten van je tegenstander omverhaalt.

Als de campaigners zijn verdwenen is het tijd voor de lezing waar iedereen het al de hele dag over heeft: Michael Braungart, co-schrijver van het boek ‘Cradle to Cradle’ en bedenker van de gelijknamige filosofie. Braungart is een begiftigd spreker die al snel het publiek ademloos aan zijn lippen heeft hangen dankzij allerhande controversiële uitspraken die zelfs de roadies doen twijfelen aan het nut van de trip waarmee ze bezig zijn, en kwinkslagen als ‘De verwarming zou twee graden lager kunnen als vrouwen in de winter een stropdas zouden dragen.’

Toch komt Braungart nog to-the-point en legt uit dat Cradle to Cradle draait om het ontwikkelen van een circulaire producteconomie in plaats van een lineaire. Zowel biologische als technologische grondstoffen die een productlevenscyclus ingaan zullen daarna volledig weer terugvloeien in de biosfeer en technosfeer om weer als ‘voedsel’ voor een volgende cyclus gebruikt te worden, en ideaal gezien creëren zij tijdens deze productlevenscyclus zelfs nieuw ‘voedsel’. Braungart trekt de parallel met bomen:

“Consider the cherry tree. Each spring it makes thousands of blossoms, which then fall in piles to the ground-not very efficient. But the fallen blossoms become food for other living things. The tree’s abundance of blossoms is both safe and useful, contributing to the health of a thriving, interdependent system. And the tree spreads multiple positive effects-making oxygen, transpiring water, creating habitat, and more. And it is beautiful!”

Verder benadrukt hij dat ‘less bad’ niet hetzelfde is als ‘good’. “Optimising a bad thing is not the same as doing a good thing.”

Dan, na een erg interessante discussie annex vragenronde is het tijd om de tafels aan de kant te schuiven, want Radio Barkas slingert de draaitafels aan. Een rare gewaarwording is dat ondanks de goed dansbare muziek en op discostand gezette verlichting iedereen door blijft staan discussiëren over de lezingen. Ook Braungart wordt nog minstens een uur door een tiental roadies klemgezet in een hoekje en bestookt met vragen, tot iedereen zich langzaam maar zeker toch maar gewillig overgeeft aan de onweerstaanbare vintage jazz, funk en mambo die door Radio Barkas via het krakende vinyl de zaal in wordt geblazen, en danst tot de bus weer richting het volgende hostel vertrekt.