De eerste nacht in een hostel op een slaapzaal met tien mensen laat duidelijk haar sporen achter. Niet alleen op de frisheid van de roadies, maar ook op hun gedrag. Er worden minder foto’s gemaakt, het twitteren valt stil en de kerstboom in de zaal van de eerste ochtendlezing wordt meteen geplunderd: Stopcontacten! Tien smartphones en zes camera’s hebben de hele nacht naar adem liggen happen op een slaapzaal met slechts één stopcontact, en dat is op zijn zachtst gezegd geen ideale situatie voor Gen Y.

De dag wordt afgetrapt met een lezing van ANWB over consumenten in de transitie naar elektrische mobiliteit. Veel van de informatie is niet erg schokkend of vernieuwd, maar vooral de kijk van de ANWB op hun eigen rol bij de overgang naar elektrisch rijden is interessant. Er worden op dit moment al servicemonteurs omgeschoold, en er worden programma’s opgestart om ANWB-klanten voor te lichten over de ideale manieren van mobiliteit. Hoe goed de bedoelingen van ANWB ook lijken, toch blijft bij mij de vraag: Wat zijn de werkelijke motieven van ANWB. Een transitie naar elektrische mobiliteit zou, mits goed uitgevoerd, een erg grote hap uit hun core business kunnen nemen.

Dan stappen we weer op de scooter om lekker wakker te worden gewaaid op weg naar KEMA in Arnhem. Het miezert een beetje, maar de sfeer is goed, en uiteindelijk blijkt de regen mee te vallen. Onderweg stoppen we even bij –hoe ironisch– een tankstation, omdat we te horen hebben gekregen dat we onderweg een ‘groep mensen’ gaan tegenkomen die ons ‘iets willen vertellen’. Niemand weet goed wat dat moet betekenen, en ik krijg het idee dat ook de organisatie geen flauw benul heeft.

Als we in de verte al het KEMA-terrein zien liggen komen we inderdaad ineens langs een klein groepje mensen dat wel erg veel aandacht voor de colonne scooters lijkt te hebben. Later hoor ik dat ze de colonne tegen wilden houden, maar honderd scooters houd je natuurlijk niet met z’n vieren tegen. Met hun ruggen naar het fietspad waar wij over rijden toe en een spandoek richting de rotonde waarvan ze gedacht moeten hebben dat wij er langs zouden komen, staan vier of vijf actievoerders van wat later ‘Klimaatactie Nijmegen’ zou blijken te heten. Op mijn vraag ‘Wat staat er op het spandoek?’ als ik langsrijd krijg ik slechts het antwoord ‘Lees zelf maar!’ toegesnauwd, maar aangezien we vlak daarna afslaan richting KEMA heb ik daar de kans niet voor. Eenmaal aangekomen bij KEMA gaan alle Epyon-scooters aan de lader, aangezien er een paar niet helemaal waren volgeladen de avond daarvoor.

Foto: Jesse Kester

Binnen bij KEMA begint de lezing wat gehaast en onoverzichtelijk. Er wordt tijdens de lezing lunch geserveerd, wat voor enige afleiding bij de roadies zorgt. We horen dat we eigenlijk het door KEMA ontwikkelde Flexnet-spel zouden spelen, maar dat we wegens tijdgebrek nu slechts een uitleg krijgen van hoe het spel werkt. Die uitleg is vrij langdradig en haperend, en het is me niet helemaal duidelijk wat ze precies op ons proberen over te brengen. Later hoor ik dat het de bedoeling was geweest ons te doordringen van de complexiteit van het net en de daarbij behorende systemen. Interessant, maar helaas dus niet helemaal gelukt.

Weer buiten staan daar de actievoerders van Klimaatactie Nijmegen weer, en krijg ik toch nog een kans het spandoek te lezen. ‘ONTMASKER GREENWASHING’, met aan ons de vraag waarom wij ons laten gebruiken door Essent. Ik ga met één van de actievoerders in discussie en leg hem uit dat ik me nergens voor laat gebruiken, maar dat ik dit als platform zie om mijn eigen mening en inzichten verder te brengen dan slechts mijn studentenkamer of de bedrijfskantine. Bovendien leg ik hem uit dat ik de actie niet snap in die zin dat we allemaal hetzelfde doel nastreven. Zoals Kay van de Linde ons heeft uitgelegd op dag 2: Don’t preach to the choir. Mijn gedachten over het hoge jaren ’60-gehalte van het in de kou gaan staan met een spandoek in deze tijd van digitale massacommunicatie laat ik maar even achterwege, aangezien we weer klaar zijn om verder te scooteren, volgeladen en wel. De actievoerders gaan niet mee. Ondanks dat ze gul een aantal scooters aangeboden krijgen om mee te rijden zeggen ze ‘geen tijd’ te hebben. Gemiste kans, lijkt me.

Foto: Klimaatactie Nijmegen

De oversteek naar Duitsland! We komen aan in Emmerich am Rhein-Elten en gaan vervolgens met de bus op weg naar Wesel, waar de volgende lezing en manifest-workshop ons te wachten staan, maar niet voordat we heerlijk hebben gegeten.

Na het eten blijkt dat de drie uitgangspunten Education, Price en Trigger die wij de dag daarvoor hadden opgesteld door de andere groepen te zijn overgenomen, en we maken binnen de drie hoofdgroepen per uitgangspunt een subgroep om verder te brainstormen. De focus ligt hierbij nog niet heel erg op directe oplossingen, maar wel op oplossingsrichtingen. Het gaat met name om het verder uitdiepen van de mogelijkheden binnen het onderwerp. De Trigger-groep waar ik in zit gaat als een speer, en we lopen over van de ideeën. Helaas is de planning strak, en worden we na ongeveer een uur weer afgekapt omdat de volgende spreker klaar staat.

Philip de Roo, een 24-jarige avonturier die vorig jaar een Zuid-Noord-expeditie dwars door Alaska heeft uitgevoerd, heeft tijdens ons werkuurtje de tent waarin hij tijdens die reis verbleef opgezet in de Hütte. Zijn verhaal is ontzettend inspirerend. De foto’s en filmpjes die hij in zijn presentatie heeft verwerkt laten alles zien van de belachelijk zware lichamelijke training die aan de reis is voorafgegaan tot de ontberingen die ze onderweg zijn tegengekomen, en tot slot hoe als gevolg van een kapotte oplader het allerlaatste beetje batterij van hun satelliettelefoon nog net konden gebruiken om hun positie door te geven om weer opgepikt te worden. Op de vraag of er niet iets dwangmatigs in zijn gedrag zit antwoordt Philip onbewust bevestigend: “Voor mij is het eigenlijk heel normaal.”

Vervolgens breekt het feest los in de Hütte, maar niet voordat de helft van de roadies met een eerste bus dodelijk vermoeid alvast wordt afgevoerd naar het hostel. Wij gaan met de tweede bus, want de dansmuziek van Radio Barkas is moeilijk te weerstaan.