Het begint inmiddels te wennen dat elke ochtend de wekker veel te vroeg weer gaat omdat we vanwege de strakke planning op tijd klaar moeten staan voor de eerste trip van de dag. Het wakker worden, douchen en ontbijten schiet er dan een beetje bij in.

De dag begint met een lezing over elektrische mobiliteit en de dingen die daar bij komen kijken. De informatie komt sterk overeen met de onderwerpen van mijn afstudeeronderzoek, en is dus voor mij iets minder interessant, maar ik merk aan de rest van de roadies dat er veel informatie over elektrisch rijden wordt gegeven die toch nog niet tot de common knowledge behoort.

Foto: Jesse Kester

Vervolgens stappen we weer op de scooter. We gaan vandaag een bezoek brengen aan RWE, inmiddels sterk verbonden met Essent, en dus geen onlogische keuze. Wel is RWE één van de minder groene en duurzame energiemaatschappijen, dus ik verwacht veel discussie en felle vragen van de immer kritische roadies.

En die discussie komt er! Het begint al met de vele terrasverwarmers die RWE in de hal waar we worden ontvangen heeft neergezet, maar de onderkoelde roadies geven voor één keer hun bezwaren tegen deze apparaten op omdat het toch wel ERG koud was op de scooter.

Foto: Mara van Beurden

Het welkomstwoord en de lezing van Mr. Groll over de bezigheden van RWE op het gebied van elektrische mobiliteit is moeilijk te volgen vanwege het bijna karikaturaal zware Duitse accent, maar op het moment dat zijn collega het van hem overneemt is de interesse toch weer gewekt. Wanneer er echter vragen worden gesteld over de nieuw te bouwen bruinkoolcentrales en het aandeel ‘renewables’ in de energiemix van RWE neemt Groll het woord weer over en worden we getrakteerd op een sterk staaltje marketinggedraai. Geen goede reclame voor RWE, iedereen lijkt hier gemakkelijk doorheen te prikken, maar het wordt snel weer goedgemaakt met de belofte dat we de Tesla Roadster die muisstil door de fabriekshal rolt allemaal even mogen uitproberen. Als bijrijder uiteraard. Ook de Segways, fietsen met elektrische trapondersteuning en oplaadpunten trekken veel bekijks tijdens het uurtje ‘vrij scharrelen’.

Foto: Jesse Kester

Als we horen dat we weer naar de scooters moeten omdat we gaan vertrekken slaan de meeste roadies nog snel een kopje kinderglühwein achterover in een poging de warmte vast te houden. Het koude weer is ook merkbaar in het gedrag van sommige scooters; De ALFEN-scooter heeft tijdens het RWE-bezoek aan de lader gestaan omdat de accu toch wel gevaarlijk snel aan het leegraken was op de heenweg.

Foto: Maira Camu

We vertrekken bij RWE met de belofte van een heuse Polizei-escorte, en hoewel we inderdaad op de eerste hoek een politieauto zien staan van waaruit geschreeuwd wordt “Ampeln beachten!” is die na de tweede straat alweer verdwenen.  Het is inmiddels donker maar vooral KOUD aan het worden, en we rijden door de uitzonderlijk lelijke binnenstad van Gelsenkirchen, waar we uiteindelijk bij het Schalke ’04-stadion worden opgepikt door de bussen. Ik denk dat ik namens alle roadies spreek als ik zeg dat we Ed de buschauffeur erg dankbaar zijn dat hij de verwarming ondanks het zweet op zijn eigen voorhoofd speciaal voor ons de hele weg op 29°C heeft laten staan!

Aangekomen in wederom een mooi hotel krijgen we de kans ons tegoed te doen aan een buffet waar voor de verandering eens een keer meer te krijgen is dan Schnitzel, Schnitzel mit Salat, Schnitzel mit Kartoffeln, oder Schnitzel mit Salat und Kartoffeln, maar veel tijd om te eten krijgen we niet. Halverwege de maaltijd worden we gemaand tot het vormen van de groepen waarin we aan het manifest werken, en snel te beginnen, want er volgt nog een film en een workshop die avond waar we genoeg tijd voor moeten vrijhouden.

Het manifest begint aan de ene kant vorm te krijgen, maar we lopen aan de andere kant nu vast in details van zaken waarvoor we simpelweg te weinig tijd hebben om die uit te werken. De exacte details van certificeringen, de tijdsplanning van de invoeren, de financieringen, etc. zijn zaken die we in dit korte tijdsbestek niet kunnen specificeren, maar die wel van wezenlijk belang zijn voor het opstellen van de aanbevelingen. Gelukkig weet groepsbegeleider Wibe van de Vijver ons met enkele creatieve inzichten weer op het rechte pad te zetten, en komen we tot een aardig voorstel.

De vermoeidheid begint nu echt toe te slaan, en dat is te merken wanneer er gekozen moet worden voor een film over klimaatverandering of een workshop creatief schrijven van Loesje, door aan respectievelijk de linker- of rechterkant van de zaal te gaan staan. Niemand verroert een vin. We hebben geen idee wat de verschillende keuzes inhouden, en eigenlijk wil iedereen vooral de film zien omdat ze dan stil kunnen zitten en even niet hoeven te praten. Toch wordt er een verdeling afgedwongen en ik eindig bij de filmgroep.

‘The Last Days of Shishmaref’ is een film die onderdeel was van het Strawberry Earth Sustainable Film Festival, en gaat over het door Amerikaanse Eskimo’s bewoonde dorpje Shishmaref in Alaska, dat de afgelopen jaren na haar 4000-jarig vredig bestaan verbazingwekkend snel door de stijgende zeespiegel wordt opgeslokt. Een aangrijpende en mooie film, maar erg langzaam en niet erg enerverend, vooral niet in de gemoedstoestand waar velen van ons in verkeren.

Het feest van die avond wordt ook afgelast, beide bussen gaan tegelijkertijd naar het hostel in Hältern am See, en iedereen slaapt al op het moment dat ze in de bus op de stoel neerploffen. Morgen fit weer op.