Het begin van de eerste echte dag van shift 3! Meteen aan het ontbijt word ik al op de proef gesteld door een stereotypische Duitser tegenover me aan de ontbijttafel die wel erg veel heel kritische vragen stelt over onze trip en elektrisch rijden in het algemeen. Gelukkig ben ik lang genoeg bezig met duurzaamheid en elektrische mobiliteit om zijn vragen met gemak te pareren, zelfs als blijkt dat hij verdacht veel meer verstand heeft van het onderwerp dan de gemiddelde willekeurige Duitser.

Met m’n hersenen hierdoor al vroeg up to speed vertrekken we weer richting de haven van Kiel, waar de scooters worden onderzocht op eventuele gebreken en waar we de benodigde spullen krijgen. Alsof het een militaire operatie betreft worden we op een rijtje gezet voor een head-count, waarna we even rustig aan de koffie kunnen, wachtend op de eerste lezing.

Net als in shift 1 betreden Kay van de Linde en Erik van Bruggen het podium voor hun lezing over campagnevoeren. Ik heb deze lezing in shift 1 al bijgewoond, maar vond het toen erg interessant, dus ik blijf zitten om eventueel nog wat nieuwe informatie op te vangen. Als echter blijkt dat de lezing letterlijk identiek is aan die uit shift 1 besluit ik even bij de ‘heroes’ – de zes deelnemers die de hele trip meerijden, en dus ook de lezing al voor de derde keer zien – te gaan zitten om ze uit te horen over wat ik gemist heb in shift 2. Mooie dingen, zo blijkt; Shift 2 bezocht onder andere een kerncentrale in Lingen, een windturbinepark, een RWE aardgasbedrijf en een klimaathuis in Bremen. Jammer dat ik daar niet bij kon zijn.

Na de campagnelezing is het tijd om te scooteren. Vandaag wacht ons een 40 kilometer lange trip over de snelweg met politiebegeleiding. Het snelweglandschap is wat saai, maar wordt later toch interessant door de vele militaire bases waar we doorheen rijden, en het feit dat er vanwege een inhaalverbod een autofile van zes kilometer achter onze scootercolonne aanrijdt. Aangekomen op onze bestemming staat er een stevig lunchbuffet klaar dat we wel kunnen gebruiken om warm te worden. Om de een of andere mysterieuze reden heeft vrijwel iedereen last van een koude rechterduim en de wat meer voorspelbare koude tenen.

Op de lunchlocatie vindt de eerste manifestworkshop plaats. We gaan verder met de drie uitgangspunten waar ook in shift 1 op werd gebouwd (education, price, trigger) en splitsen de groep in drieën. In een snelle sessie bedenken we zoveel mogelijk praktische oplossingen per uitgangspunt rond het onderwerp infrastructuur. We hebben weinig tijd, maar zijn erg op dreef en de verschillende groepen komen met een aantal verrassende ideeën.

Vervolgens stappen we weer op de scooter om de laatste 15 kilometer van de dag te rijden, voordat we met de bus richting de volgende locatie in Schleswig gaan. Vlak nadat we beginnen te rijden worden we aangehouden, althans zo lijkt het, want het blijkt uiteindelijk dat de Deutsche Polizei niets beters te doen heeft dan ons met een ‘Bitte Folgen’-signaal helemaal naar onze bestemming te loodsen en er vervolgens vandoor te gaan. Iedereen bleef hierdoor in ieder geval wel, in tegenstelling tot de rest van de tijd, netjes met gordels om (én helm op) op zijn plaats zitten.

Het avondprogramma wordt zowel voor als na het diner verzorgd door filmmaker Robert Schliessler. Voor het eten vertelt hij ons over zijn bezigheden en het gebruik van emotie bij het overbrengen van een boodschap. Hij illustreert zijn verhaal met videoclips, reclamefilmpjes en een pilot voor een serie van zijn eigen hand. Na het diner geeft Schliessler een workshop over ‘decision making’. Met behulp van een aantal sprekers uit het publiek die een bepaald standpunt vertegenwoordigen en de rest van het publiek die met verschillend gekleurde ballen moeten stemmen maakt hij het beslissingvormingsproces inzichtelijk en laat hij zien hoe dit te beïnvloeden is. Erg interessant, maar het heeft op sommige punten net een te hoog cabaretgehalte om echt heel serieus genomen te worden. Niettemin zijn de roadies een aantal wijze lessen rijker.